«پرچمِ هستي» و «عَلَمِ اَلَستی»/696
درباره سایت
آخرین مطالب
- #طنزسیاهنمایی. 977 تفاهُمنامه ایران و آمریکا!
- ☘️گزینگویههای مطهر ☘️.(فرگرد 2388)
- #طنزسیاهنمایی. 978 آیا اعدام و بهترین راه حل است؟!
- ☘️گزینگویههای مطهر ☘️.(فرگرد 2389)
- #طنزسیاهنمایی. 979 ورقزدن برگهایی از تاریخ 47 ساله!
- ☘️گزینگویههای مطهر ☘️.(فرگرد 2390)
- #طنزسیاهنمایی.980 ما به اندازه کافی هیزم داریم
- ☘️گزینگویههای مطهر ☘️.(فرگرد 2391)
- #طنزسیاهنمایی. 981 اگر شما هم امور مهمتر را نمیدانید، این طنز را بخوانید!
- ☘️گزینگویههای مطهر ☘️.(فرگرد 2392)
امکانات وب
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 688)
«رویش دوباره دانه ها»و«پویش بهاره جوانه ها»!
من درختانی را دیدم «پایدار» و «استوار»،
که در «دل سرد و سپید زمستان» ، «رویای سبز بهاران» را مي ديدند.
در دل دريايي آنان هر لحظه «امواج اميد»،«معراج نويد» مي آفريد.
نه از «سَموم خزان مي افسُردند»
و نه از «سرماي زمستان مي پژمُردند».
از «قامت»آنان،«استقامت» را آموختم
و از «قیام» آنان،«قیامت» را.
من در «مرگ ز
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 689)
«سایه سرگردان» و «همسایه همسان»
من «سایه ای سرگردان» و «همسایه ای همسان» را دیدم
که عمری است نه «رهایم می انگارد» و نه «تنهایم می گذارد».
من با همه تلاش در «سودای ساخت» و «برای شناخت»،
هنوز «نه او را می شناسم» و «نه از او می هراسم».
من «به هر سوی سَر می کشم» و به «هر کوی پَر می کشم»،
او همه جا چون «بال» به «دنبال» من است؛
ولی چون به سویش می روم ،«با من ن
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 690)
«زن بودن اصیل»یا «مردشدن بدیل»!
زنانی که «آرزوی مرد بودن»
و مردانی که «تکاپوی زن بودن» دارند،
افرادی «ساده انديش» اند و «روان پریش»،
زیرا نمي دانند «زن بودن» و «مرد بودن»
نه به «حالت»،که به «اصالت» است!
ارزش هر زن و هر مرد نه تنها به «جمال» ،که به «کمال» است.
آن چه در زن «می درخشد» و به او «ارزش می بخشد»،
«زن بودن اصیل»است،نه «مردشدن بدیل»!
#شفی
سخن آغازین کتاب
«شورا، مشورت و مشارکت از دیدگاه امام علی علیه السلام»
#شفیعی_مطهر
مشورت رایحهای از ریاحین خلاقیت و لایحهای از تبیین عقلانیت است.
مشورت غبار جهل را میزداید و بر انوار عقل میافزاید.
مشورت پنجرهای است که به بوستان سرسبز اندیشهها باز میشود. انسان را از تنگنای خودپسندی، خودمحوری و خودکامگی میرهاند و در پرتو خود باوری، بربلندای چکاد رفیع مشارکت مینشاند.
چه بسیار انسانها
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 691)
«گُلی مُعطّر» با «تحولّی مُستمر»!
من خودکامه ای «شیفته» و «خودفريفته» را ديدم
كه از بوییدنِ «عطرهاي دل انگيز»،«زار»
و از «گُل هاي مُشكبيز» ،«بیزار» بود؛
بنابراين گلبرگ هاي گل هاي معطّر را از هم «مي گسست»
و شيشه هاي عطر را «مي شكست».
در نتيجه ناخواسته فضاي جامعه را «عطرآگين»
و صحن و سراي هستي را «مُشگين» مي کرد.
*****
در این زمانه که خورشید خواب می
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 692)
«زور سلطانی» و «غرور نادانی»!
من ناخدای بی خدایی را دیدم
که با «زور سلطانی» و «غرور نادانی»،
کشتی ملّت را به جای «ساحل نجات»،
به سوی «گرداب ممات» می راند.
به رغم راهنمایی«داوران دلسوز» و «روشنگران شب افروز»
همچنان «راه هلاک» و «چاه مغاک» را «می پیمود»
و «پندآموزی آگاهان» و «دلسوزی همراهان» بر لجاجتش «می افزود» .
این شهریار خودکامه از بسیاری «احساس ح
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 693)
«غول قدرت»یا «شاغول عدالت»؟!
هیچ انسانی آن قدر «خودساخته» و «خداشناخته» نیست
که «قدرت» و «شوکت» در او متمرکز گردد
و «به فساد نگراید» و «بر بیداد نیفزاید».
«قدرت» بیرون از «دایره نظارت»
«زور می زاید» و «بر غرور می افزاید».
«ستایش خودکامه» بدون «پایش برنامه»
از «خدیوی خداشناس»، «دیوی فرناس» می سازد.
ولی «پایش قانونی» به همراه «پیرایش آزمونی»
از «غول قدر
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 694)
«تن به تحقیر» و «سر به زنجیر»!
شیوه «خودکامگان جهان خوار» و «مستبدّان ستمکار» این است
که نخست مردم را «تحقیر می کنند» و سپس «به زنجیر می کشند».
انسان تا «تن به حقارت نسپارد»، «سر به اسارت نمی گذارد».
(فَاستَخَفَّ قَومَهُ فَاَطاعوهُ - با الهام از سخن قرآن درباره شيوه فرعون)
«انسان های آزاده» و «مردان بااراده»
نه «تن به تحقیر» می دهند و نه «سر به زنجیر».
ان
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 695)
«مایه تکامُل» و «سرمایه تعامُل»
ذهن «انسان مُتعصِّب» و «باایمان مُتصلِّب» چون مردمك چشم است،
كه هرچه بيشتر بر آن نور بتابد، «تنگ تر»
و برای درک و دیدن، «دَنگ تر» مي شود.
«ذهن مات» چون «چتر نجات» است!
تا «باز» و «آماده پرواز» نشود،
نمی تواند «مِهرِ آتشگون» و «سپهرِ گردون» را «دَرنَوَردَد»
و «بَرّ و بحر را زیر بال و پرگیرد».
تضادّ،«مایه تکامُل» است و «سرما
#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 696)
«پرچمِ هستي» و «عَلَمِ اَلَستی»
هر «جوان وَرجاوَند» و هر «انسان اندیشمند»
می کوشد تا «پرچمِ هستي» و «عَلَمِ اَلَستی» خود را
بر بلندای چکاد اندیشه های خود «برافرازد»
و با افکارش، دنيايش را «بسازد».
آنان که «مغز دارند» و «نغز می نگارند»،
خود اندیشمندانه «سرشت را می نگرند» و «سرنوشت را می نگارند»؛
اما کسانی که مغز دارند،ولی «روان پریش اند»،«اصلاً نمی اندیشند»